Во Специјализираните совети во Хаг денес беше изречена првостепената пресуда против четворица поранешни команданти на терористичката ОВК – Хашим Тачи, Кадри Весељи, Реџеп Сељими и Јакуп Красниќи.

Хашим Тачи беше осуден на 25 години затвор, Кадри Весељи на 18, Јакуп Красниќи на 25 години затвор, а Реџеп Сељими на 13 години затвор, беше објавено во Хаг. 15 сведоци починаа за време на процесот против овие четворица.

Четворицата обвинети се товарат за 10 кривични дела за кои обвинителството тврди дека се извршени помеѓу март 1998 и септември 1999 година на повеќе локации во Косово и северна Албанија.

Пприказната за „Жолтата куќа“ е една од најмрачните и најконтроверзни епизоди од модерната историја на Балканот. Иако поминаа повеќе од две децении од конфликтот во 1999 година, сомневањата за трговија со човечки органи, сведоштвата на преживеаните и тврдењата за исчезнати докази продолжуваат да ја вознемируваат јавноста – без конечен епилог.

Ова застрашувачко злосторство повторно се најде во фокусот со минатогодишниот филм „Жетвата“, кој, преку симболика и шокантни приказни, се обидува да ја покаже судбината на исчезнатите и обемот на злосторствата што долго време се премолчуваа.

Што е Жолта куќа


„Жолтата куќа“ е името на објект во северна Албанија, во близина на градот Бурељ (село Рибе), за кој се сомнева дека се користел како импровизирана клиника за нелегално отстранување на органи од киднапирани лица по конфликтот во Косово и Метохија.

Според истрагата, жртвите – претежно Срби, кои претходно биле притворени во логори во областите Кукса и Тропоја – биле чувани во тајни објекти, а потоа префрлени во Рибе. Истражителите на УНМИК забележале уште во 2004 година дека ѕидовите на куќата биле свежо обоени, но хемиската анализа (луминол) утврдила присуство на големи траги од крв во просторијата за која се верува дека служела како „операциона сала“.


Најголемата контроверзност останува прашањето – кој наредил „чистење на архивата“? Доказите собрани во 2004 година (вкупно 9 предмети, вклучувајќи ампули и парчиња облека) беа запечатени. Хашкиот трибунал подоцна призна дека тие биле уништени затоа што „не биле хигиенски“ и затоа што зафаќале простор.

Оваа одлука трајно ја спречи модерната ДНК анализа, која денес може да се користи за да се утврди со 100 проценти сигурност чија крв била на ѕидовите на „Жолтата куќа“. За многумина, ова не беше административна грешка, туку намерно прикривање.